ПОЛИТИКАНТСКИ КИЧ

Не знам дали скоро сме виделе таков одвратен визуелен кич завиткан во „национална“ обланда како последниов „спот“ на остатоците на злосторничконо здружение и, за жал, нивната (наводно) непартиска кандидатка за претседател. Не знам што во него е политички, и културно, и визуелно поодбојно: дали она божем сонце од Вергина кое што злосторнициве, и професорката, не можат да го преболат, или оние пранги на рацете на „глумицата“ или вкупната аудио-визуелна патетиката … И кому всушност ова му требало? На асистентон, на професорката, на членството, или само да се потрошат парите на граѓаните дури и за такви глупости кои повеќе одбиваат отколку привлекуваат? И токму за тоа пишував и минатиот пат во врска со македонската политичка (не)култура: што замислувало дека ќе постигне злосторничкото здружение со овој невкус рекламиран во ударно време по македонските национални телевизии? Дека со него ќе привлече нови гласачи? А врз основа на што, односно – со што? Со сонцето од Вергина, заради кое јужниот сосед креваше (и крева) толкава врева, и со право? Сакаат дополнително да ги иритираат луѓето, не знаат што пишува во „Преспанскиот договор“, не сакаат да знаат? И тие себеси се нарекуваат политичари, сосе професорката заедно? Бандити невидени! И тука, од таа елементарна политичка некултура не може да се изземат и медиумите што, како платено рекламирање, ја емитуваат таа бљувотина. Зашто, значи ли тоа дека ако платите тие ќе емитуваат – се’? И буквално се’, дури и вакви идиотштини кои што директно завлегуваат во кревкиот политички процес и „Преспанскиот договор“ со Грција, вакви „творби“ кои се основано и сосема легитимно одбојни за еден голем дел од гледачите / граѓаните на оваа земја? Има ли нешто што македонскиве медиуми нема да го направат за пари? Има ли кај нив некаква политичка култура, или барем назнака за нешто такво, некаква (политичка, но и културна) селективност во однос на емитуваните содржини, без оглед дали некој за нив плаќа дебели пари? Не сметаат ли дека тоа е навреда на чувствата и достоинството на еден голем дел од нивната публика?

И тука повторно се навраќаме на нашата неукост, на нашето незнаење на елементарните нешта во врска со граѓанската култура и согледбите на пошироката публика во однос на вакви „идеолошко – политички“ содржини, како луѓето реагираат, што ги дразни, одвраќа, нервира, омаловажува од овој тип „програми“, итн. Ова особено е работа на медиумите, а првенствено оние со национална концесија.

Almond и Verba, едни од основоположниците на истражувањето на т.н. „граѓанска култура“ во рамките на политичката култура, велат дека граѓанската култура се базира на „комуникација и убедување, на култура на консензус и различност, култура што дозволува промени но и ги модерира“. Што од оваа дефиниција имаме овде, ако воопшто нешто имаме? Ништо, нула, празна слама. Ова ли е таа вмровска граѓанско-партиска (политичка) култура, во истовреме и на почитуваната натпартсика професорка, ова ли е нивен начин на комуникација со граѓанството, со нивното гласачко тело, нивен начин да ги убедуваат гласачите да гласаат за нивната „опција“? Кому всушност тие се обраќаат: само на своето гласачко тело, или и на неопределените, или дури и на спротивниот табор … кому? Ако е тоа само за нивна интерна употреба помеѓу членството и гласачите, нека си го прават тоа на нивните партиски журки. Но, вака ли, како „спотов“ размислува и професорката, вака ли таа би претседателствувала, на бел коњ во галоп, со доцртување на краците на сонцето од Вергина, со аболиција на сите партиски криминалци од Шутка, Идризово и другите македонски затвори преку симболичното кинење на прангите? Или, не’ подготвува ли овој „спот“ можеби и на потенцијалната (и најавувана) аболиција од умоотпорноно растение на Водно, на која што нашата правна држава не знае како да реагира, па ќе чека да се случи, ако се случи? Вака ли остатоциве од злосторничкото здружение ја гледаат граѓанската политичка култура и партиципацијата на нивните членови во граѓанските должности? Колку сме ние всушност назад зад светот, зад Европа, зад сериозното поимање на политиката, на културата, на политичката култура, на граѓанската политичка култура! Замислете еден ваков „спот“ во рамките на ЕУ!

Но, можеби овие (в)морониве навистина така и мислат. Сосе професорката. Мислат и понатаму да го иритираат соседството, ЕУ, САД, целиот свет? Ќе потонат ли уште некој брод ала „Гвадалкивир“, или барем ќе снимат ли спот и за таа алтернатива, ако не победат? Ама зарем националните телевизии и тоа би го емитувале, зарем тие мислат дека се обраќаат само на нивните гласачи, а не и на другите кои, ни криви ни должни, мораат да гледаат ваков популистичко простачки шунд? Да, ама овие плаќаат. Плаќаат, ама со наши, па и ваши пари. Или оние така си враќаат своите пари? И немаат ли обврска да го одбранат консументот од таков тип агресивни пораки? Нели едно време имаше некое „тело“ (или продолжена нога / рака), повторно плаќано од наши пари ама каде на чело (се’ уште) седи еден вморон, кое што беше као надлежно за вакви работи во аудио-визулениот сектор? Има некој да ги разбуди?!

И бидејќи ги спомнав основоположниците на истражувањето на т.н. „граѓанска култура“ во рамките на политичката култура, нивните истражувања селектирале три вида политички структури во рамките на т.н. граѓанска култура. Тие се: учесник (партиципиент), субјект и ограничен (парохијален). И нема овде да ги разглобувам кој субјект што значи и како се однесува, уште помалку ќе правам паралели со нашава реалполитика, ама факт е дека ние, повторно, не знаеме која / каква е политичката структура на нашиот граѓанин, уште помалку на нашиот гледач (еве, условно, како homo politicus). Оттука, дали партискиве обраќања / пропаганди се темпирани за некаков општ тип, некоја општа структура, дали нашите медиуми воопшто имаат појма каков прием имаат кај гледачите ваквите емитувани „содржини“, итн? Или токму заради тоа што не знаеме, дозволено ни е – се’?

Advertisements

1 thought on “ПОЛИТИКАНТСКИ КИЧ

  1. Во нашите граѓани да се бара политичка структура е бесмислено. Таа бесмисла доаѓа од необразованоста земена генерално. Обични неми статуетки како играчки за деца кои се покренуваат со предходно навивање на перката зад грбот. Позз

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s